Από τον Αλέξανδρο Καλαφάτη μέχρι το Νικόλα Πατέρα η προεδρική καρέκλα έχει αλλάξει κάτοχο 39 φορές στα 102 χρόνια ιστορίας του Παναθηναϊκού.
Οι πρόεδροι όμως ήταν κατά 4 λιγότεροι καθώς οι Παντελής Καρασεβδάς (1924–1926 και 1928–1930), Γεώργιος Τσόχας (1914–1918 και 1935–1936), Κωνσταντίνος Κοτζιάς (1937–1939 και 1945–1951) και Νικόλας Πατέρας (2008-10, 2010) ανέβηκαν δυο φορές στο υψηλότερο διοικητικό αξίωμα του συλλόγου.
Οραματιστές, πρωτοπόροι, φιλόδοξοι, άλλος λίγο, άλλος πολύ, όλοι οι πρόεδροι έβαλαν από ένα λιθαράκι για να γίνει ο Παναθηναϊκόςαυτός που είναι σήμερα. Ωστόσο ξεχωριστή αναφορά αξίζουν ορισμένοι επί των ημερών των οποίων ο σύλλογος προόδευσε πολύ ή γνώρισε μέρες μεγάλης δόξας. Και τέτοιοι πρόεδροι ήταν οι Γιώργος Τσόχας, Παντελής Καρασεβδάς, Ιωάννης Μοάτσος, Λουκάς Πανουργιάς, Μιχάλης Κίτσιος, Γιώργος Βαρδινογιάννης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ιδρυτής του συλλόγου, Γιώργος Καλαφάτης (1890- 1964), αν και αναμίχθηκε επί πολλά χρόνια στα διοικητικά, ουδέποτε θέλησε να καθίσει στην προεδρική καρέκλα ενώ ο Απόστολος Νικολαΐδης (1896- 1980), που καθοδήγησε τις τύχες του συλλόγου επί 10ετίες, κάθισε σε αυτή μόνο προς το τέλος της ζωής του (1974).
1. Αλέξανδρος Καλαφάτης (1908)
Υπήρξε αδερφός του πρωτεργάτη της ίδρυσης του ΠΟΑ, Γιώργου Καλαφάτη. Ορίστηκε πρόεδρος κατά την ιδρυτική γενική συνέλευση του συλλόγου, που έγινε στο περίπτερο της Ιππευτικής Σχολής, στο Πεδίο του Άρεως. Επί των ημερών του ο σύλλογος απέκτησε το πρώτο του γήπεδο, σε ένα οικόπεδο επί της Πατησίων, στο χώρο που βρίσκεται σήμερα η Ανώτατη Σχολή Εμπορικών και Οικονομικών Επιστημών.
Η πρώτη επιτυχία του ΠΟΑ καταγράφηκε στα Τρίκαλα, όπου διεξήχθη το Πανθεσσαλικό Κύπελλο. Ο νεοσύστατος σύλλογος, με παίκτες τους Τσικλητήρα (ο μετέπειτα ολυμπιονίκης), Ρέππα, Διοσκουρίδη, Μισακιάν, Κουτρουμπή, Ζητώμη, Δουκάκη, Κάμπελ, Καλαφάτη, Γουλιμή, Γαέτα) σήκωσε το τρόπαιο.
2. Μαρίνος Μαρινάκης (1908-09)
Στάθηκε η αιτία της διάσπασης του ΠΟΑ και της κύησης του Παναθηναϊκού Α.Ο. Οι διαφωνίες του Μαρινάκη με τα υπόλοιπα ιδρυτικά στελέχη του συλλόγου έκαναν τον Γιώργο Καλαφάτη να αποχωρήσει και να σχηματίσει τον Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο (ΠΠΟ).
Στο 1ο πρωτάθλημα που οργάνωσε ο ΣΕΓΑΣ το 1909, ο ΠΟΑ επηρεασμένος από τις διοικητικές κόντρες, τερμάτισε 3ος, πίσω από το Γουδί και τον Πειραϊκό.
3. Ευθύμιος Χρύσης (1910)
Ο αντισυνταγματάρχης, Χρύσης, στενός συνεργάτης του Γ. Καλαφάτη, ανέλαβε πρώτος πρόεδρος του ΠΠΟ. Από τις πρώτες του επιδιώξεις ήταν η εξεύρεση νέου γηπέδου, αφού το προηγούμενο ανήκε στο ΠΟΑ. Ο κατάλληλος χώρος βρέθηκε σε οικόπεδο, που βρισκόταν στην Πλατεία Αγάμων (η σημερινή πλατεία Αμερικής).
Αυτή τη χρονιά όμως, ο αποδυναμωμένος ΠΠΟ, σε συνδυασμό με τα εσωτερικά του προβλήματα και σε μια εποχή, που το ποδόσφαιρο βρισκόταν υπό διωγμό, δεν συμμετείχε σε επίσημη διοργάνωση.
4. Γεώργιος Βρατσάνος (1911)
Επί της θητείας του ξεκίνησε η ενίσχυση της ομάδας και κατακτήθηκε ο πρώτος ανεπίσημος τίτλος της πρωταθλήτριας Ελλάδας. Αποκτήθηκαν σημαντικοί ποδοσφαιριστές, όπως οι Μιχ. Παπάζογλου, Ρόκκος, Δεσποτόπουλος, Μακρυδήμας, Αράπογλου, Μισακιάν.
Αυτοί βοήθησαν τον σύλλογο να κυριαρχήσει στο 3ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα που διοργάνωσε ο ΣΕΓΑΣ. Στο δρόμο του για τον τίτλο ο ΠΠΟ διέλυσε το Γουδί 12-0 και τον Πειραϊκό 11-1.
5. Ιωάννης Μάσβουλας (1912)
Είχε την ατυχία να καθίσει στην καρέκλα του προέδρου ενώ ξεσπούσε ο 1ος Βαλκανικός Πόλεμος, ο οποίος διέλυσε ουσιαστικά όλους τους συλλόγους. Την χρονιά αυτή, ο ΠΠΟ απέτυχε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα και τις τύχες του ανέλαβε ένας σερ. Ο σερ Τζον Κάμπελ.
6. Γεώργιος Γεννηματάς (1913)
Με τον πόλεμο να έχει νεκρώσει κάθε αθλητική δραστηριότητα ο Γεώργιος Γεννηματάς ανάλωσε τις περισσότερες προσπάθειές του να κρατήσει σε λειτουργία το σύλλογο και να του βρει καινούργια στέγη.
7. Γεώργιος Τσόχας (1914–1918)
Μέσα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δρομολόγησε σημαντικές εξελίξεις στον σύλλογο, από την προεδρική καρέκλα του οποίου μεταπήδησε στο Δημαρχιακό Μέγαρο, αναλαμβάνοντας Δήμαρχος Αθηναίων τις περιόδους 1917-19 και 1920-22. Επί θητείας του ο ΠΠΟ υιοθέτησε τα πράσινα χρώματα και το τριφύλλι ως έμβλημά του.
Επί θητείας του ήρθε ακόμη στον σύλλογο, με μεσολάβηση του Μιχάλη Παπάζογλου, ο Απόστολος Νικολαΐδης, ο οποίος έμελε να εξελιχθεί σε εξέχουσα μορφή του Παναθηναϊκού. Λόγω του πολέμου ωστόσο ο σύλλογος δεν είχε επίσημη αγωνιστική δραστηριότητα. Για την προσφορά του στο σύλλογο και στην πόλη, αργότερα δόθηκε το όνομά του στη δυτική εξέδρα του γηπέδου της Λεωφόρου και στη οδό, που περνάει μπροστά της.
8. Χρήστος Μερισιμιτζάκης (1919)
Επί των ημερών του νοικιάστηκε το γυμναστήριο του Λυκείου Κωνσταντινίδη στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας κι εκεί στεγάστηκαν τα γραφεία και τα αποδυτήρια του συλλόγου. Το γυμναστήριο όμως ήταν μικρό και δεν επαρκούσε για τις ανάγκες του ποδοσφαιρικού τμήματος. Γι αυτό οι προπονήσεις διεξάγονταν στο ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου.
Την χρονιά αυτή πραγματοποιήθηκε η πρώτη αναμέτρηση στην ιστορία της εθνικής ομάδας και ο Παναθηναϊκόςυπήρξε ο βασικός τροφοδότης της. Έξι παίκτες του, οι Γ. Καλαφάτης, Δ. Δεμερτζής, Γ. Δεμερτζής, Παπαθανασίου, Πανουργιάς, Σταυρόπουλος συμμετείχαν στους Πανσυμμαχικούς Αγώνες, που έγιναν στον Παρίσι.
9. Νικόλαος Κυριακίδης (1920)
Συγκέντρωσε τις προσπάθειές του στην ανάδειξη του κλασσικού αθλητισμού μέσα από τις γραμμές του συλλόγου. Επί της θητείας του ο σύλλογος έστειλε 3 αθλητές του (Α. Νικολαΐδη, Γ, Καλαφάτη, Δ. Δεμερτζή) στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας.
10. Γεώργιος Χατζόπουλος (1921)
Με τον διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης Αθηνών στο τιμόνι του ο σύλλογος κινήθηκε δραστήρια για την εξασφάλιση γηπέδου, προκειμένου να στεγάσει τα τμήματά του. Οι προσπάθειες όλων είχαν επίκεντρο το χώρο «Περιβόλα», που βρισκόταν στο τέρμα Αμπελοκήπων και ανήκε στο Δήμο Αθηναίων.
Στον αγωνιστικό τομέα, ο σύλλογος επέστρεψε στις επιτυχίες κατακτώντας το Κύπελλο ΧΑΝ ενώ 4 παίκτες του (Νικολαΐδης, Πανουργιάς, Βλαχόπουλος, Ζάκκας) έπαιξαν με την μικτή Αθήνας-Πειραιά στον αγώνα με την μικτή Σμύρνης.
11. Πάνος Σαββίδης (1922–1923)
Επί θητείας του παραχωρήθηκε από τον Δήμο Αθηναίων η «Περιβόλα» για να φτιάξει ο σύλλογος το ιστορικό, όπως εξελίχτηκε- γήπεδό του.
Το 1922 ο σύλλογος αναδείχτηκε Πρωταθλητής Αθήνας-Πειραιά στο πρωτάθλημα που διοργάνωσε η ΕΠΣΕ. Την επόμενη χρονιά ωστόσο τερμάτισε 5ος.
12. Παντελής Καρασεβδάς (1924–1926)
Γνώριζε καλά από αγώνες αφού υπήρξε οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα. Ο Καρασεβδάς «πολέμησε» για την οριστική παραχώρηση του γηπέδου της Λεωφόρου και τα κατάφερε. Επί των ημερών του ο σύλλογος πήρε την οριστική ονομασία του: Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος.
Το 1924, ο ΠΑΟ, εξαιτίας της διαιτησίας, αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα της ΕΠΣΕ και πρωτοστάτησε στην ίδρυση της ΕΠΣΑ. Στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ τερμάτισε 2ος πίσω από τον Απόλλωνα.
Το 1925 επανήρθε δριμύτερος και πήρε τον τίτλο στο πρωτάθλημα ΕΠΣΑ ενώ παράλληλα έπαιξε στο πρώτο του διεθνές παιχνίδι, με την Βιτόρια Ζάγκρεμπ στη «Λεωφόρο». Το 1926 κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα Αθήνας.
13. Δημήτριος Δαμασκηνός (1927)
Επί θητείας του δημιουργήθηκε το ΠΟΚ (Ποδοσφαιρικός Όμιλος Κέντρου) ο οποίος περιελάμβανε τις ομάδες Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και ΑΕΚ. Ο Παναθηναϊκός σήκωσε το 3ο σερί πρωτάθλημα Αθήνας.
14. Παντελής Καρασέβδας (1928–1930)
Ξανά στον προεδρικό θώκο μετά από δυο χρόνια, ο Καρασεβδάς είδε την ομάδα του να κατακτά άλλα δυο πρωταθλήματα Αθήνας (1929, 1930) και ένα εθνικό πρωτάθλημα (1930). Στη δεύτερη θητεία του συνεργάστηκε με τον Ούγγρο προπονητή, Μίκλος Φόρνερ, ο οποίος ανέλαβε την οργάνωση της ομάδας σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Αυτός μαζί με τους Καλαφάτη, Παπάζογλου, Νικολαΐδη και με υπόδειξη του προπονητή Γιόζεφ Κίνσλερ έφεραν στον Παναθηναϊκό τον Άγγελο Μεσσάρη από το Γουδί. Ο «ξανθός άγγελος» όπως ονομάστηκε ο Μεσσάρης πρωταγωνίστησε στο επικό 8-2 επί του Ολυμπιακού το 1930.
15. Νικόλαος Ξηρός (1931–1933)
Έμεινε στην ιστορία ως ο πρόεδρος, επί της θητείας του οποίου αποχώρησαν από τον σύλλογο, τόσο ο ιδρυτής του, Γ. Καλαφάτης, όσο και το μεγαλύτερο αστέρι της ομάδας, ο Α. Μεσσάρης. Τον Μεσσάρη ακολούθησαν και άλλοι βασικοί παίκτες, οι οποίοι στελέχωσαν την ομάδα «Πράσινα Πουλιά», που ίδρυσε ο διαγραφείς Σπ. Μερκούρης.
Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το πρωτάθλημα Αθήνας το 1931 αλλά τερμάτισε 2ος στο Εθνικό Πρωτάθλημα. Το 1932 τερμάτισε επίσης 2ος στο Εθνικό Πρωτάθλημα ενώ το 1933 αποχώρησε. Παράλληλα γνώρισε αποκλεισμούς από το Κύπελλο. Το 1932 το γήπεδο της Λεωφόρου απέκτησε τσιμεντένια εξέδρα, κάτω από την οποία διαμορφώθηκαν αποδυτήρια και χώροι για τα άλλα αθλήματα.
16. Γεώργιος Γιαννουλάτος (1934)
Με την επιστροφή των «φυγάδων» ποδοσφαιριστών η ομάδα ισχυροποιήθηκε. Πήρε το πρωτάθλημα της Αθήνας αλλά έχασε το Εθνικό Πρωτάθλημα για έναν πόντο.
17. Γεώργιος Τσόχας (1935–1936)
Στην δεύτερη θητεία του ως πρόεδρος δεν είχε να επιδείξει κάτι σημαντικό. Χάρηκε ένα πρωτάθλημα Αθήνας (1935) αλλά στο Εθνικό Πρωτάθλημα η ομάδα δεν κέρδισε τίποτα.
18. Κωνσταντίνος Κοτζιάς (1937–1939)
Διετέλεσε πρόεδρος της ΕΠΟ και Δήμαρχος Αθηναίων (1934). Πρόεδρος στον Παναθηναϊκό ανέλαβε το 1937. Την ίδια χρονιά ο Παναθηναϊκός αναδείχτηκε πρωταθλητής Αθήνας αλλά αποχώρησε από το Εθνικό Πρωτάθλημα λόγω διένεξης με την ΕΠΟ.
Το 1938 έχασε τα σκήπτρα και στην Αθήνα για να επανέλθει όμως την επόμενη χρονιά. Επί των ημερών του προστέθηκε στο γήπεδο η τσιμεντένια εξέδρα επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και το σκέπαστρο-σήμα κατατεθέν της.
19. Γεώργιος Κοζώνης (1940)
Επί θητείας Κοζώνη και πριν ξεσπάσει ο πόλεμος ο Παναθηναϊκός πρόλαβε και κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο της ιστορίας του νικώντας 3-1 στον τελικό τον Άρη. Σκόραρε και ο Μπαλτάσης στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του.
20. Eυάγγελος Σταμάτης (1941–1944)
Πόλεμος. Στην Αλβανία έχασε τη ζωή του ο Μίμης Πιερράκος. Κατοχή. Οι γερμανικές αρχές έχουν επιτάξει το γήπεδο. Το παρέδωσαν προς χρήση ξανά το 1943. Χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο και ορφανοτροφείο. Τον σύλλογο διοικούσε ο Ευάγγελος Σταμάτης με διοικούσα επιτροπή. Ο Μιχάλης Παπάζογλου καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά κατάφερε να αποδράσει. Όταν ξανάρχισαν οι αγώνες στη «Λεωφόρο» οι ποδοσφαιριστές μοιράζονταν τις εισπράξεις.
1945-2011: Οι πρόεδροι του Παναθηναϊκού
Ετικέτες: Ιστορία Παναθηναϊκού. Πρόεδροι Παναθηναϊκού.
